Categorieën
Economie

De echte les van het GameStop-verhaal is de kracht van de zwerm

Oorspronkelijke tekst (Engels): The Guardian, 30 januari 2021

fotografie: Advaya

door Brett Scott

Brett Scott is een voormalig beursmakelaar en de auteur van The Hereticʼs Guide to Global Finance

Toen ik nog in de financiële wereld werkte, was het een veelgehoorde grap dat daghandelaren – kleine ʻretail-tradersʼ – als kevers de stront uitpluizen van de grote fondsen die de echte drijvende kracht achter de markten zijn. Zij bevinden zich in een zwakke positie, gezien hun gebrek aan kapitaal en coördinatie, maar een hele industrie van ʻretail brokersʼ (kleine beursmakelaars) – tegenwoordig geïllustreerd door bedrijven als Robinhood – is bedoeld om de mythe van hun heldenstatus te cultiveren.

Dat is de reden dat het GameStop-verhaal opvalt. In zijn boek Liarʼs Poker beschreef voormalig Wall Street-broker Michael Lewis machtige handelaren die voor grote investeringsbanken werken als ʻbig swinging dicksʼ (grote zwaaiende lullen), maar de aantrekkingskracht van de GameStop-saga vloeit voort uit het feit dat een zwerm ʻkleine zwaaiende lullenʼ zich schijnbaar heeft verenigd tot één gigantische zwaaiende lul die de zwaartekracht trotseert om de koers van een aandeel ver boven de werkelijke onderliggende waarde te laten uitstijgen.

Aandelenhandelaren zijn er in twee soorten. De eerste soort bestaat uit detectives, die het bedrijf waar een aandeel betrekking op heeft bestuderen, een proces dat ʻfundamentele analyseʼ wordt genoemd. De tweede soort doet aan ʻtechnische analyses,ʼ waarbij ze de acties bestuderen van degenen die aan fundamentele analyses doen. Daghandelaren zijn berucht om hun voorkeur voor technische analyses, omdat ze geen toegang hebben tot bedrijven of analistenteams, en dus gedwongen zijn op fora samen te komen om grafieken te bespreken die de acties van andere handelaren weergeven.

Dit is waar veel marktsurrealisme ontstaat, want het blijkt dat al die grafieken waar technische handelaren naar kijken ook de acties weerspiegelen van andere technische handelaren. Als handelaren naar handelaren kijken die naar handelaren kijken, in plaats van naar het bedrijf in kwestie, komt de markt in een schemerzone terecht.

Dat is gebeurd in het geval van GameStop. De aandelenkoers heeft zich bijna volledig losgemaakt van het bedrijf zelf, maar iedereen is zich daar door een merkwaardige speling van het lot bewust van geworden, en in plaats van zich terug te trekken hebben beleggers dit feit met nihilistische uitbundigheid omarmd. De stijging van de aandelenkoers van GameStop stond symbool voor pure ʻirrationaliteitʼ – alles wat volgens de economieboeken niet zou mogen gebeuren. Daarom lijkt het zo symbolisch. Maar waar is het een symbool van?

Een populaire interpretatie op dit moment is dat het om een David-en-Goliath-achtig gevecht gaat tegen hedgefondsen die hebben ingezet op een daling van de aandelenkoers door middel van ʻshorten.ʼ Beschouw shorters als mensen die kaartjes voor een concert lenen, die aan de deur verkopen aan mensen die proberen binnen te komen, vervolgens aan iedereen vertellen dat het theater in brand staat, om daarna buiten te wachten om ze tegen een uitverkoopprijs terug te kopen, alvorens ze weer terug te geven aan de oorspronkelijke eigenaren en er met de winst vandoor te gaan.

In dit geval stonden de shorters ʻaan de theaterdeur te wachtenʼ om de GameStop-aandelen te kopen waarop ze ʻshort waren gegaanʼ (waartegen ze hadden gespeculeerd). Citron, het hedgefonds dat in dit verhaal verwikkeld is geraakt, maakt fundamentele analyses alvorens short te gaan en verspreidt het nieuws vervolgens luidkeels onder technische handelaren, in de hoop dat zij naar de uitgang zullen vluchten. Maar om een of andere reden besefte de kudde nu echter dat Citron en vele andere short-sellers stonden te popelen om de aandelen terug te kopen, en in plaats van zich naar de uitgang te haasten om hen in staat te stellen te cashen, trokken ze zich terug en sloten ze zichzelf in het theater op, wetende dat de short-sellers zich uiteindelijk ʻhet theater inʼ zouden moeten haasten om de aandelen terug te kopen, wat tot een zogeheten short squeeze zou leiden.

Het GameStop-verhaal is interessant, omdat het door memes werd aangedreven. De daghandelaren hebben gebruik gemaakt van de gilde-achtige, tribale structuren van Reddit en de gemeenschap van gamers om zichzelf te transformeren in die ʻreusachtige zwaaiende lulʼ die zich te weer stelt tegen de grote lullen van de hedgefondsen.

Lul-metaforen zijn toepasselijk, omdat de daghandel altijd een rijk van mannenbroeders is geweest, en hierin ligt nóg een mogelijke interpretatie van de gebeurtenissen besloten. Vroeger maakte de industrie van retail brokers bijna uitsluitend gebruik van machobeelden om mannelijke handelaren op pad te sturen om de markten te bevechten, maar sommige platforms die centraal staan in het GameStop-verhaal zijn een beetje anders. Robinhood was een van de eerste ʻwokeʼ-handelsapps, gericht op millennials. Die speelde in op een emo-versie van het ʻbullshit jobsʼ-verhaal, dat zegt dat je baan zinloos is: stop met werken voor de man en word zelf de Man, door naadloos kleine stukjes van allerlei bedrijven op te kopen.

De laatste jaren is er een spervuur van artikelen verschenen over het populisme van boze mannen aan wie allerlei dingen zouden zijn beloofd. Die verhalen zijn meestal metaforisch – er is niet echt iets beloofd – maar als het op daghandel aankomt, zijn ze heel letterlijk: de industrie van retail brokers belooft letterlijk ontsnapping aan de sleur, door mannen te vertellen dat ze voorbestemd zijn voor grootse marktprestaties.

Deze industrie wordt echter niet voor niets ʻretailʼ genoemd: grote spelers willen niets te maken hebben met de kleine man. Zij vertrouwen erop dat de retail-firmaʼs de daghandelaren in gesloten ecosystemen opsluiten waarin ze elkaar kunnen bevechten, terwijl die retail-firmaʼs vergoedingen en rentebetalingen opstrijken, alvorens ze het resterende risico op de feitelijke markten onderbrengen.

GameStop zou wel eens een reactie kunnen zijn tegen de zinloosheid van de daghandel. In plaats van je te behoeden voor bullshit jobs is die daghandel zelf een bullshit job, en de enige manier om er tijdelijk mee te winnen is niet door jezelf in de strijd te gooien tegen ʻde markt,ʼ maar door samen te werken in een zwerm.

Vertaling: Menno Grootveld

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.